DE GEHEIME STRANDEN VAN DE AMALFIKUST DIE ALLEEN DE LOCALS KENNEN

De kust op de foto's en de kust die je beleeft zijn twee verschillende dingen. Dit is een kaart van de tweede.

Iedereen kent de Amalfikust van de foto's. De majolica koepels, de blauwe bootjes, de weg die zich als een lint over de zee vouwt. Maar onder die kust ligt een tweede, stiller, gemaakt van stranden zonder naam in de onderschriften en van tafels waar je op blote voeten luncht. Dat is de kust die telt voor een vrouw die reist met een bedoeling en niet met een lijst.

Fornillo, het strand van wie blijft. Op een paar minuten van de Spiaggia Grande van Positano, verscholen achter de landtong, is Fornillo de plek waar de locals heen gaan wanneer het dorp volloopt. Het water is hetzelfde, de drukte is een andere. Neem weinig mee: een badpak dat verder niets nodig heeft, een linnen handdoek, een boek dat je misschien niet openslaat.

Arienzo, het strand van de driehonderd treden. Men zegt dat wie de treden afdaalt naar Arienzo het recht verdient om de rest van de dag niets meer te doen. Het is het middagstrand, het strand dat het langst zon vangt, de beloning na de afdaling. Een rood stuk hier, zoals de Furore bikini, is geen gewaagdheid maar een antwoord op het landschap.

Laurito en de boot van Da Adolfo. Er is geen weg naar Laurito. Er is een houten boot met een rode vis geschilderd op de mast die je komt ophalen aan de kade van Positano en je naar een restaurant brengt waar de mozzarella wordt gegrild op citroenbladeren en de wijn in zee wordt gekoeld. Het is een van de mooiste rituelen van de kust, en je moet dagen van tevoren reserveren.

De fjord van Furore. Tussen Positano en Amalfi, waar een beek de berg tot aan de zee heeft opengesneden, verschuilt zich een streepje strand onder een stenen brug. Hier beleefde Anna Magnani een van de meest dramatische episodes van haar leven, en de kust heeft dat vuur nooit meer losgelaten. Het is het wildste van de Amalfitaanse stranden, en misschien juist daarom het meest onvergetelijke.

Conca dei Marini en de Grotta dello Smeraldo. De kleine baai waar Sophia Loren haar zomers doorbracht herbergt een grot waar het licht door de rots dringt en het water smaragdgroen kleurt. De kleur laat zich niet verklaren, je ziet haar. De Marini bikini is precies uit dat verloop geboren, van turkoois via terracotta naar het groen van citroenbladeren.

Marina del Cantone en Lo Scoglio. Voorbij Positano, op het schiereiland van Sorrento, ligt de tafel waar half Italië naartoe roeit om te lunchen. Lo Scoglio serveert de vis van de dag aan de waterkant, en de naam betekent eenvoudigweg: rots. Het is zo'n lunch die een hele middag duurt en die je een hele winter lang herinnert.

Cetara en Praiano, aan het eind van de dag. Cetara is nog altijd een echt vissersdorp, beroemd om de colatura di alici, de ansjovisessence die de Romeinen al kenden. Praiano is het dorp van de zonsondergang, die Positano niet heeft, met de zon die recht in zee valt boven de Marina di Praia. Je eindigt daar, op de rotsen van One Fire Beach, wanneer het licht afscheid neemt.

De Amalfikust bereis je niet in één dag. Je kiest een plekje, je blijft, en je laat het je het langzame leren. Dat is de kust waarvoor deze stukken zijn gemaakt.Sofia Godinho