CAPRI ZONDER DE MENIGTE: WAAROM HET BESTE MOMENT IS WANNEER IEDEREEN AL VERTROKKEN IS

Er is een Capri voor de foto's en een Capri voor wie het weet. Het tweede opent wanneer het eerste sluit.

Capri in augustus is één ding. Capri in mei of in september is iets heel anders. Het eiland is hetzelfde, de Faraglioni verrijzen nog altijd uit de zee zoals ze altijd hebben verrezen, maar de drukte neemt af, het licht verzacht, en het eiland krijgt terug wat het werkelijk zeldzaam maakt: tijd.

De Piazzetta voor de wereld. Men noemt haar het salon van de wereld, en aan het eind van de dag loopt ze vol. Maar vroeg in de ochtend, voordat de boten aankomen, is de Piazzetta van Capri slechts een klein pleintje met vier cafés en het licht dat schuin binnenvalt. Dit is het uur van wie het weet. Een koffie, een krant, de zonnebril nog niet op.

La Fontelina, aan de voet van de Faraglioni. Er is geen weg naar La Fontelina. Er is een pad langs de klif en een boot terug, en het meest turkooizen water van het hele eiland. Het is de strandclub die de Fontelina ketting zijn naam gaf, dat snoer van witte schelpen dat gemaakt lijkt voor een duik voor de lunch op de rotsen. Buiten het seizoen heb je hem bijna voor jezelf.

Marina Piccola en het lied van de zee. In de jaren dertig bouwde de zangeres Gracie Fields hier La Canzone del Mare, en Capri kreeg zijn lied van de zee. Het is zo'n plek waar geschiedenis en heden zich moeiteloos over elkaar leggen. De Canzone ketting en oorbellen zijn precies uit die vanzelfsprekende romance geboren, met een rood hart tussen witte en blauwe kralen.

Via Krupp, het pad dat afdaalt naar de zee. Misschien is de mooiste weg van Capri geen weg voor auto's, maar de witte zigzag van de Via Krupp die langs de klif afdaalt naar de Marina Piccola. Haar langzaam afleggen, aan het eind van de dag, is begrijpen waarom het eiland tweeduizend jaar lang keizers en schrijvers heeft geboeid.

Buiten het seizoen reizen is geen besparing. Het is een beslissing van identiteit. Het is het eiland verkiezen boven de menigte, de tijd boven de foto, de ervaring boven de stempel. Het is een blauw badpak dragen als de Capri, niet voor de camera, maar voor de Grotta Azzurra die je, voor één keer, helemaal voor jezelf hebt.Sofia Godinho