DE GEHEIME RESTAURANTS VAN DE AMALFIKUST DIE JE ALLEEN PER BOOT BEREIKT

Aan deze kust hebben de beste lunches geen weg. Je komt er per boot, op blote voeten, en je blijft een hele middag.

Er is een geheime geografie aan de Amalfikust en op Capri die niet in de gidsen staat, en die je met de tijd leert. Het is de geografie van de juiste tafels, van de strandclubs die je alleen over het water bereikt, van de lunches die om twaalf uur beginnen en eindigen wanneer het licht verandert. Uit die geografie kwamen enkele van de namen van deze collectie voort.

Da Adolfo, op het strand van Laurito. Een houten boot met een rode vis geschilderd op de mast vertrekt van de kade van Positano en brengt je naar een strand zonder weg, waar de mozzarella wordt gegrild op citroenbladeren en de witte wijn wordt gekoeld in een mand in zee. Da Adolfo is een van de mooiste rituelen van de kust, en je moet dagen van tevoren reserveren.

Lo Scoglio, in Marina del Cantone. Voorbij Positano, op het schiereiland van Sorrento, ligt de tafel waar half Italië naartoe roeit om te lunchen. De familie die het al generaties runt serveert de vis van de dag en de courgettespaghetti aan de waterkant. Scoglio betekent rots, en het was dit restaurant, geliefd bij wie het authentieke zoekt en niet het zichtbare, dat een van de kettingen van de collectie zijn naam gaf.

La Fontelina, aan de voet van de Faraglioni. Op Capri, zonder weg, enkel een pad langs de klif en een boot terug, heeft La Fontelina het meest turkooizen water van het eiland en de geest van een strandclub die zichzelf nooit heeft hoeven promoten. Van hier kwam de naam van de Fontelina ketting, dat snoer van witte schelpen gemaakt voor een duik voor de lunch op de rotsen.

Da Luigi ai Faraglioni. Aan de andere kant van de rotsboog serveert de historische rivaal van de Fontelina hetzelfde uitzicht vanuit een andere hoek. Je komt er per boot, je luncht met de voeten bijna in het water, en je begrijpt waarom deze strook zee al decennialang mensen boeit.

La Canzone del Mare, in Marina Piccola. In de jaren dertig bouwde de zangeres Gracie Fields hier haar strandclub, en Capri kreeg zijn lied van de zee. De naam, en de vanzelfsprekende romance van de plek, gaven aanleiding tot de Canzone ketting en oorbellen, met een rood hart tussen witte en blauwe kralen.

Wat deze tafels gemeen hebben is niet het eten, maar de houding. Je gaat er op blote voeten heen, zonder haast, met weinig. Een badpak dat moeiteloos van de zee naar de tafel gaat, een sieraad dat het zout en het licht verdraagt. Dat is de juiste garderobe voor de kust: licht, uitgekiend, gemaakt om de hele middag en de hele zomer te blijven.Sofia Godinho