DE AMALFIKUST ZOALS JE HAAR NOG NOOIT ZAG: VANAF DE ZEE

De Amalfikust is gebouwd om vanaf het water te worden gezien. Alleen vanaf een boot begrijp je wat men bedoelde.

Eeuwenlang was de enige manier om deze dorpen te bereiken via de zee. De huizen werden opgestapeld tegen de kliffen met het gezicht naar het water, de kerken naar de boten gekeerd, de stranden verborgen voor wie van het land kwam en vanzelfsprekend voor wie van zee kwam. De Amalfikust vanaf een boot zien is geen toeristische activiteit. Het is de kust zien zoals ze werd bedacht.

De architectuur die alleen vanaf het water leesbaar is. Positano is vanaf het land een oneindige trap. Vanaf zee is het iets anders: een cascade van huizen in perzik, oker en wit die afdaalt naar het water, met de majolica koepel van Santa Maria Assunta in het midden. Geen enkele straatfoto vangt haar. Je moet je op het water verwijderen en achteromkijken.

De grotten waar het licht van onderaf binnenvalt. Per boot bereik je wat het land verbergt. De Grotta Azzurra op Capri, waar het licht het water van onder de rots doordringt en de grot vult met een elektrisch blauw. De Grotta dello Smeraldo in Conca dei Marini, waar hetzelfde verschijnsel zich in smaragdgroen voordoet. Het zijn kleuren die zich niet laten verklaren. Zij gaven het blauw aan het Capri badpak en het verloop aan de Marini bikini.

De Faraglioni en de eilanden van de sirenen. Onder de boog van de Faraglioni op Capri door varen is een klein ritueel: men zegt dat het geluk brengt, en er zijn er die het moment bezegelen met een kus. Verder naar het noorden, voor de kust van Positano, liggen de eilanden Li Galli, de eilanden van de sirenen, die wier gezang Odysseus zou hebben gehoord bij het passeren, en die de danser Rudolf Nurejev kocht om er te dansen, ver van de wereld.

De fjord die de weg niet toont. De fjord van Furore, tussen Positano en Amalfi, is van bovenaf bijna onzichtbaar. Alleen vanaf het water zie je het streepje strand onder de stenen brug, ingeklemd tussen verticale kliffen, met de oude vissershuizen vastgeklampt aan de rots. Het is het meest dramatische landschap van de kust, en het moeilijkst te vinden zonder een boot.

Een dag op zee heeft zijn eigen ritme en zijn eigen garderobe. Je gaat met weinig: het badpak dat je 's ochtends aantrekt en niet meer verwisselt, een linnen overhemd tegen de wind, een ketting die het zout verdraagt, een zonnebril. Het is de eenvoudigste dag om aan te kleden en de mooiste om te herinneren. Misschien is dat de ware les van de kust vanaf zee: dat de mooiste dingen bijna altijd de dingen zijn die je langzaam ziet, van veraf, en zonder haast om aan te komen.Sofia Godinho