DE STIJLLESSEN VAN JACKIE KENNEDY DIE ELKE ZOMER OPNIEUW WORDEN GESTOLEN

Geen vrouw van de twintigste eeuw behoorde zozeer tot de zee als Jacqueline. En weinigen begrepen zo vroeg dat de ware elegantie aan zee de elegantie is die niets probeert.

Er bestaat een foto van Jacqueline in de zomer van 1962, terwijl ze uit het water stapt aan de Amalfikust, het haar nat, het eenvoudigste badpak dat je je kunt voorstellen. Geen juweel, geen gebaar voor de camera. En toch bleef ze hangen. Jackie begreep, eerder dan bijna iedereen, een waarheid die zeldzaam blijft: aan zee wint altijd de vrouw die niet lijkt te proberen.

De zomer van Ravello. In augustus 1962 bracht Jacqueline de zomer door in Ravello, uittorenend boven de Golf van Salerno, ver van Washington en van het gewicht om te zijn wie ze was. Ze zwom in de baaien van de Amalfikust, danste 's nachts in een van de villa's van het dorp, liet haar dochter door de tuinen rennen. Dat was de zomer die het Ravello badpak zijn naam gaf, met de kleur van de ochtend boven die zee. Er zijn plekken die een vrouw kiest. En er zijn plekken die voorgoed de hare worden.

De stijl die de zee uitvond. Het zomeruniform van Jackie paste in een kleine koffer: een badpak met zuivere lijnen, een broek die de naam van het eiland Capri overnam en die zij mee tot een klassieker maakte, een zijden sjaal om het haar geknoopt, en de enorme zonnebrillen die naar haar werden vernoemd. Niets ingewikkelds. De zee leert dat aan wie luistert: dat overdaad het water en het zout niet overleeft, en dat ware elegantie altijd een vorm van aftrekken is. Het is geen toeval dat de Jackie Bikini precies die taal spreekt: zwart, met discrete textuur, de gestructureerde cup en de hoge taille van een klassieker die nooit uit de mode raakt. Het is de bikini die Jackie vandaag zou dragen, even zuiver en tijdloos als de maillot die ze toen droeg, en die nog mooier staat met een cat-eye zonnebril en een sjaal in het haar.

Het stuk dat haar samenvat, ook buiten het strand. Niet alles wat de geest van Jackie vangt is aan zee geboren. De Lisbon Top, die niet tot deze collectie behoort, lijkt niettemin naar haar beeld ontworpen: een witte linnen top, met V-hals en parelmoeren knopen, die je over het badpak gooit bij het uit het water komen, met een sjaal om het haar geknoopt en de zonnebril nog op. Het is de Jackie van de stad, die van het strand terugkeert zonder iets van haar presence te verliezen. Want haar essentie zat nooit in de plek. Ze zat in de manier van zijn, en die neem je overal mee naartoe.

Parels zijn altijd gepast. "Parels zijn altijd gepast", zou ze hebben gezegd, en ze maakte er een handtekening van. Er was iets volmaakts aan de ontmoeting tussen de discrete glans van een kraal en de door de zon verwarmde huid. Dat is dezelfde logica van de kralenstukken uit deze collectie, van de Perline ketting, kraal voor kraal gemaakt in de ambachtelijke traditie van de Middellandse Zee, tot de Fontelina, dat snoer van witte schelpen geboren uit een strandclub op Capri. Ze schreeuwen nooit. Ze maken enkel de zin af.

Privacy als de laatste luxe. Later, al met Onassis, was het aan de Middellandse Zee en de Egeïsche Zee dat Jackie vond waar ze altijd naar had gezocht: de zee als de enige plek waar niemand bij haar kon komen. Aan boord van de Christina O, op de eilanden voor de kust, in de baaien waar de fotografen niet binnenkwamen, kleedde ze zich voor zichzelf en voor niemand anders. Ze weigerde spektakel te zijn. Ze wilde haar leven leven, niet vastleggen. Dat is de presence die het merk bewondert: die van de vrouw die niet opgemerkt hoeft te worden om precies te weten wie ze is.

De zee was voor Jackie veel meer dan een decor. Het was de plek waar ze eindelijk gewoon een vrouw kon zijn die zwemt. Misschien is dat de laatste les van haar stijl, degene die geen enkele trend zal begrijpen: dat de meest elegante zomer niet die is waarin we gezien worden. Het is die waarin we, voor één keer, ophouden dat nodig te hebben.Sofia Godinho