HET GEHEIM VAN SOPHIA LOREN VOOR EEN MOEITELOZE ELEGANTIE

Sommige vrouwen volgen de stijl niet. Ze worden de stijl. Sophia Loren is het bewijs dat Italiaanse elegantie in de eerste plaats een manier van zijn is.

Er bestaat een foto van Sophia Loren op Capri, begin jaren zestig, waarop ze niets bijzonders doet. Een sjaal om het hoofd, een zonnebril, een wit overhemd open over het badpak. En toch is het onmogelijk om ergens anders naar te kijken. Het is niet de kleding. Het is de manier waarop ze haar bewoont. Loren begreep, eerder dan bijna iedereen, dat elegantie niet is wat je draagt, maar de vanzelfsprekendheid waarmee je in wat je draagt aanwezig bent.

Het zelfvertrouwen dat van binnenuit komt. Loren kleedde zich nooit om goedgekeurd te worden. Ze kleedde zich voor zichzelf, en het verschil was in alles te lezen. In een tijd waarin de mode vrouwen vroeg zich in te houden, nam zij de hele ruimte in zonder haar stem te verheffen. Dat is de presence die een goed gekozen stuk teruggeeft: niet de presence die schreeuwt, maar die volstaat.

De zomer in Conca dei Marini. Het was in de kleine baai van Conca dei Marini, aan de Amalfikust, dat Loren en Carlo Ponti hun zomers doorbrachten. Het is een kust die per uur van kleur verandert, van het turkoois van de ondiepten tot het terracotta van de daken, en het is onmogelijk om er niet aan te denken bij de Marini bikini, die precies dat verloop opvangt. Loren droeg de kust als iemand die er niet bij nadenkt. Het was gewoon haar zomerhuis.

Minder stukken, meer intentie. De vakantiegarderobe van Loren paste in een kleine koffer. Een wit overhemd, een zwart badpak, een sjaal, een paar gouden oorbellen die de zon vingen. De les is niet de soberheid, maar de redactie. Een zwart badpak als de Salerno heeft geen gezelschap nodig. Gouden oorbellen met textuur zoals de Sole doen de rest vanzelf.

Elegantie als moedertaal. Geboren in Napels, op een paar kilometer van Capri, hoefde Loren de kust nooit te leren. Ze sprak haar. En misschien is dat de ware les voor wie haar vandaag bewondert: elegantie kopieer je niet van buitenaf, ze wordt van binnenuit gebouwd, met een paar juiste keuzes, met overtuiging herhaald tot ze onmiskenbaar worden.

"Alles wat je ziet, dank ik aan de spaghetti", zei ze ooit, met de humor van iemand die haar eigen schoonheid nooit te serieus nam. Misschien is dat het geheim dat de trends nooit zullen begrijpen. De meest elegante vrouw in de zaal is bijna altijd degene die zich het meest amuseert.