ITALIAN SUMMER

Als de Franse Rivièra al glans is en de Griekse eilanden al wit licht, dan is de Italiaanse zomer iets anders: een land dat al zo'n tweeduizend jaar stilletjes de kunst van het niets doen heeft geperfectioneerd, en dan prachtig. Augustus in Italië is minder een bestemming dan een gemoedstoestand, ontvangen als een ansichtkaart, zonnewarm, ongehaast, subtiel glamoureus zonder ooit moeite te lijken doen. Onze eigen liefdesbrief aan de Amalfikust schreven we in Postcards from Positano. Dit is de bredere kaart: de stranden, de beach clubs, de lange lunches en de kleine kunst van het leven van een Italiaanse augustus, van de bries van het Comomeer tot het zout van Sicilië. Zo zouden we het aan een vriend doorgeven.

Eerst het Ritme: Een Italiaanse Augustus, Uur na Uur

Een Italiaan die weet te leven vecht niet tegen de hitte, hij organiseert zich eromheen. De ochtend is voor de markt en de zee. Espresso wordt staand aan de bar gedronken, snel, en na de lunch nooit met melk. Om één uur zit iedereen aan tafel en blijft daar: antipasti, iets uit het water, een karaf witte wijn zo koud dat het glas zweet, dan fruit, dan koffie, dan de rekening waar niemand haast mee heeft. De vroege middag is voor de pennichella, het kleine heilige dutje. Pas als het licht zachter wordt, ontwaakt de kust weer, voor de passeggiata, de aperitivo op het gouden uur, en een diner dat begint wanneer andere landen al slapen. Leer dit ritme en je hebt het hele land geleerd.

Eén Land, Vele Zomers: Van Lampedusa tot het Comomeer

Het geniale aan een Italiaanse zomer is dat het niet één zomer is maar een dozijn, opgestapeld in één land. Trek een lijn van Lampedusa, dichter bij Afrika dan bij Rome, waar het water bij Rabbit Beach oplicht in een onmogelijk bleek blauw, helemaal tot aan het Comomeer, waar met cipressen omzoomde villa's en een koeler, stiller register het overnemen. Tussen die twee punten ligt een hele wereld: het blootsvoetse, zoute zuiden van Puglia en Calabrië; de theatrale kusten van Amalfi, Cinque Terre en Portofino; de eilanden, Capri en Ischia, Sardinië, Elba en de vulkanische Eolische. Je zou elke week een ander Italië kunnen beleven en jezelf nooit herhalen. Het zuiden is blote voeten en een nat badpak; de meren zijn een boot, een blazer, en een diner met uitzicht op de bergen. Dezelfde manier van leven, in een andere toonaard.

Portofino, Ligurië · Nick Fewings / Unsplash

Spiaggia dei Conigli, Lampedusa · Wikimedia Commons

De Stranden die de Moeite Waard Zijn

De Italiaanse kust beloont wie moeite doet, en de mooiste stranden zijn zelden het makkelijkst te bereiken. Op Sardinië is La Pelosa bij Stintino een ondiepe laag Caribisch turquoise, terwijl Cala Goloritzé en Cala Mariolu, alleen te voet of per boot te bereiken, het soort baaien zijn dat je verdient, het soort water dat Condé Nast Traveller telkens weer tot de mooiste van Europa rekent. In Puglia verschuilt Baia dei Turchi bij Otranto zich achter een dennenbos, met water in de kleur van glas, tien minuten van het witgekalkte drama van Polignano a Mare. Voor de kust van Sicilië ligt Cala Rossa op Favignana in een oude tufsteengroeve, dramatisch en helder, terwijl Scopello en Cefalù de ongedwongen gratie van het eiland dragen. En op Elba geeft Fetovaia je fijn zand en beschutting als de wind aanwakkert. De insider-zet is timing: kom vroeg met een koeltas en vertrek als de dagjesmensen aankomen, of kom om vijf uur, als het licht goud wordt en de menigte uitdunt. Neem minder mee dan je denkt.

Sardinië · Katie Kalmykova / Unsplash

Polignano a Mare, Puglia · Vincenzo De Simone / Unsplash

Scopello, Sicilië · Sam Ferrara / Unsplash

De Beach Clubs: De Lunch die per Boot Komt

De Italiaanse beach club is geen nachtclub op het zand. Op zijn best is het een houten vlonder, een rij gestreepte parasols, en een keuken die vis serieus neemt. Op Capri ligt La Fontelina onder de Faraglioni zonder toegangsweg, alleen per boot of te voet de klif af, met een lunch die tot diep in de middag doorloopt; vlakbij verbergt Il Riccio een Michelinster en een legendarische dessertkamer bij de Blauwe Grot. Aan de Amalfikust stuurt Da Adolfo in Positano nog steeds zijn bootje met een rode vis op de vlag om je van het hoofdstrand te halen, en grilt mozzarella op citroenbladeren. In Nerano bereik je La Conca del Sogno het best over zee. Het is glamour die per boot aankomt en op blote voeten vertrekt, en nooit over de rekening rept.

La Fontelina, Capri · © La Fontelina

Da Adolfo, Positano · © Da Adolfo

De Tafels: Waar de Kust Eet

Als je deze augustus één lunch weg van het water eet, maak er dan Lo Scoglio in Marina del Cantone van, de bakermat van de beroemde spaghetti alla Nerano, courgette en provolone del Monaco en niets verspild. In Positano is La Sponda bij Le Sirenuse de grootse versie van de kust, vierhonderd kaarsen elke avond met de hand aangestoken en een Michelinster erbij, het colbert waard. Voor iets eenvoudigers in Puglia is een panino di mare van Pescaria in Polignano a Mare, gegeten bij de haven, een eigen soort luxe. De regel is overal dezelfde: bestel wat die ochtend nog zwom, drink de lokale witte wijn, en weiger je te haasten.

Positano · Volha Hrysheuskaya / Unsplash

De Kunst van het Heel Weinig Doen

Wat een levenslustige Italiaan in augustus echt doet, is weerstaan. Hij weerstaat de telefoon aan tafel, de drang om alles te zien, de verleiding om rust in een reisschema te veranderen. Hij zwemt voor het ontbijt. Hij draagt dezelfde drie dingen en ziet er prachtig uit. Hij houdt één diner vrij zonder enig plan. Ferragosto, de vijftiende, is geen dag om productief te zijn; het is een dag om naar zee te verdwijnen, en iedereen doet het. Onder dit alles ligt de Middellandse Zee zelf, meer dan een zee: een manier van eten, van rusten, van buiten en ongehaast zijn, een gedeeld erfgoed dat van de Italiaanse kust helemaal tot onze eigen Atlantische kust loopt. De lange lunch, het middaglicht, de olijfolie en het zout en de aperitivo op het gouden uur. De Middellandse Zee is het waard. Dat is ze altijd geweest.

Bosa, Sardinië · La So / Unsplash

Wat te Dragen: Goud Tegen het Blauw

Italië vraagt heel weinig en beloont terughoudendheid. We pakken een goed badpak in voor de ochtendduik en die van de avond, een linnen jurk en een kaftan om over de zoute huid te gooien voor de lunch, een zonnebril die al een paar zomers heeft gezien, en goud dat het licht van het gouden uur vangt zoals de zee dat doet. Het palet is zonverbleekt: kalkwit, terracotta, het blauw van de Grotta Azzurra, en niets tilt het zo op als fijne sieraden op een gebruinde huid. Onze swimwear en ons goud worden in Portugal gemaakt precies voor dit soort zomer, de stukken die je als eerste zou inpakken: begin met de swimwear-edit en de collectie Postcards from Positano, voeg een jurk of kaftan toe uit kleding, en bekijk het goud, vernoemd naar de Italiaanse kust, stuk voor stuk in The Lookbook. Kleed je als de kust, met andere woorden: ingetogen, in dingen gemaakt om te blijven, met één detail dat glinstert. Het is dezelfde blik die we naar huis brengen in What to Do in Porto.