POSTCARDS FROM POSITANO

Sommige collecties beginnen met een schets. Andere beginnen met een plek. Deze begon met een afstand.

Positano is het soort plek dat je niet bezoekt, maar dat je ontvangt. Ze komt langzaam binnen, als een ansichtkaart geschreven door iemand die er een paar dagen ging doorbrengen en nooit meer helemaal dezelfde werd. Zo diende deze collectie zich aan. Niet als een bestemming om te bereiken, maar als het verlangen naar een zomer die misschien nooit heeft bestaan, en die juist daarom aan ons allen toebehoort.

Ik dacht aan jou toen ik deze stukken samenstelde. Niet aan jou als iemand die zich kleedt om gezien te worden, maar aan jou op het moment dat er eindelijk niemand kijkt. Terwijl je de driehonderd treden afdaalt naar een strand dat alleen de locals kennen. Terwijl je luncht in de schaduw van een druivenrank, zonder enige haast om klaar te zijn. Terwijl je het zout op je huid laat drogen omdat het water nog lauw is en de middag nog helemaal van jou.

De kleuren kwamen eerder dan de namen. Het roze van de gevels van Amalfi aan het eind van de dag. Het olijfgroen van de terrassen met citroenbomen die aflopen naar de zee. Het onmogelijke blauw van de Grotta Azzurra, dat blauw dat van onder het water lijkt te komen. Het zwart van het vulkanisch gesteente onder de oude straten van Salerno. Ik koos deze kleuren niet achter een bureau. Ik vond ze daar al, in de manier waarop de kust ze draagt: zonder aankondiging, zonder inspanning.

De namen kwamen als laatste, toen ik de gemoedstoestand doorgrondde. Positano noemde ik de bikini die het dorp zelf is. Ravello het badpak dat de kleur draagt van de ochtend boven de Golf van Salerno, waar een vrouw die Jackie heette de zomer van 1962 doorbracht om aan de wereld te ontsnappen. Fontelina de schelpenketting, naar de strandclub op Capri die je alleen per boot bereikt. Botticelli de ketting met de gouden schelp, naar de godin die uit de zee wordt geboren. Elk stuk is een ansichtkaart. Elke naam, de stempel van de plek waar hij vandaan werd verstuurd.

"Postcards from Positano is geen uitnodiging om ergens heen te gaan. Het is de herinnering eraan dat de zomer die je zoekt al in jou woont." Sofia Godinho

John Steinbeck schreef in 1953 dat Positano diep bijt. Dat het een droomplek is die niet helemaal echt lijkt zolang je er bent, en die intens werkelijk wordt zodra je vertrekt. Dat was het gevoel dat ik deze stukken wilde laten bewaren. De textuur van een linnen handdoek in de zon. Het juiste gewicht van een ketting tegen het sleutelbeen na het zwemmen. De manier waarop een zwart badpak geen enkele kleur nodig heeft om alles te zeggen.

Ik verkoop je geen reis. Ik bied je de mogelijkheid om haar mee te nemen. In het juiste stuk. In de beslissing om het te dragen. In het moment, hoe kort ook, waarin al het andere kan wachten.

Schrijf terug.

Met liefde, Sofia