À LA RIVIERA: HOW A <em>COLLECTION</em> FINDS ITS NAME

Deze collectie is gemaakt voor jouw moment. Er zijn collecties die ik begin met een schets. Andere beginnen met een gevoel. Deze begon met jou.

Niet jij in het bijzonder. Een moment waarvan ik weet dat je het kent. Het moment dat helemaal van jou is, tussen de verantwoordelijkheden door, de beslissingen, de honderd rollen die je elke dag speelt met liefde, maar ook met een gewicht dat niet altijd zichtbaar is. Dat korte moment waarop je niet iemands iets bent. Gewoon jezelf. Ik heb deze collectie ontworpen voor dat moment. Ik denk dat je precies weet wat ik bedoel.

De Franse Rivièra heeft altijd de gave gehad om die vrouw te vinden. Niet degene die er komt om gezien te worden, al doen velen dat. Maar degene die aankomt en, zonder het zelfs te proberen, vertraagt. Die een citron pressé bestelt aan een cafétafeltje in Nice en er echt op wacht, telefoon met het scherm naar beneden, ogen omhoog. Die vroeg wakker wordt in Saint-Tropez en over de haven wandelt voordat de jachten arriveren en de dag zich vult, wanneer de vissers er nog zijn en het licht nog goud is en de plek nog voelt alsof ze toebehoort aan de mensen die er wonen.

Dat is de Côte d'Azur waaraan ik dacht toen deze collectie vorm kreeg. Niet die van de krantenkoppen. Die eronder. De terrassen. De middagen zonder bestemming. Die heel specifieke lichtheid die Zuid-Frankrijk je geeft wanneer je het toelaat.

Deze collectie begon met de stukken zelf. En daarin zag ik meteen een richting die ik herkende: het warme bruin van zonverbrande gevels in Nice, straten die geuren naar lavendel en zout. Het gedempte groen van bougainville die over oude balkons stroomt. Het diepe paars van een zonsondergang aan de Rivièra. Het stille blauw van de Middellandse Zee voordat de wereld wakker wordt. Dit waren geen kleuren die ik achter een bureau koos. Het waren kleuren die ik daar al aantrof, in de stukken, zoals Zuid-Frankrijk ze draagt, zonder moeite, zonder het aan te kondigen. Van daaruit bleef ik mezelf één vraag stellen: wie moet zij zijn, op dit moment? Wat heeft ze, al is het maar even, zichzelf toegestaan opzij te zetten? De naam kwam als laatste. Toen ik de stemming eenmaal begreep.

Voor de shoot wilde ik dat alles zou voelen als een plek waar ze al een tijdje werkelijk was. Een vintage radio op tafel. Een analoge camera binnen handbereik. Een pocketboek, opengeslagen achtergelaten, midden in een gedachte. Voorwerpen uit een tragere tijd, die toebehoren aan een vrouw die het verschil kent tussen tijd hebben en tijd nemen.

We fotografeerden met twee vrouwen. Omdat dit moment er niet voor iedereen hetzelfde uitziet, en dat ook niet zou moeten. De een vindt het in stilte. De ander in beweging. Beiden volledig aanwezig. Beiden volledig zichzelf.

À La Riviera is geen uitnodiging om ergens naartoe te gaan. Het is een herinnering dat jouw ontsnapping altijd al beschikbaar was. In het juiste stuk. In de beslissing om het te dragen. In het moment, hoe kort ook, waarop al het andere kan wachten.

Je verdient dat moment. Vaker dan je jezelf gunt.

Liefs,

Sofia

Plan je een zomer aan de Rivièra? We hebben de complete dresscode van deze kust in één gids gebundeld: wat draag je aan de Franse Rivièra.