À LA RIVIERA: HOE EEN COLLECTIE HAAR NAAM VINDT
THE PRESENCEDeze collectie werd gemaakt voor jouw moment. Er zijn collecties die ik begin met een schets. Andere beginnen met een gevoel. Deze begon met jou.
Niet met jou specifiek. Met een moment waarvan ik weet dat jij het kent. Het moment dat helemaal van jou is, in de ruimte tussen de verantwoordelijkheden, de beslissingen, de honderd rollen die je elke dag speelt met liefde, maar ook met een gewicht dat zich niet altijd laat zien. Dat korte moment waarop je van niemand iets bent. Gewoon jezelf. Ik ontwierp deze collectie voor dat moment. Ik denk dat je precies weet wat ik bedoel.
De Franse Rivièra heeft altijd een manier gehad om die vrouw te vinden. Niet de vrouw die er naartoe gaat om gezien te worden, al doen velen dat. Maar de vrouw die aankomt en, zonder het te proberen, langzamer wordt. Die een citron pressé bestelt aan een cafétafeltje in Nice en er echt op wacht, met haar telefoon omgekeerd en haar blik omhoog. Die vroeg opstaat in Saint-Tropez en langs de haven loopt voordat de jachten arriveren en de dag zich vult, als de vissers er nog zijn en het licht nog gouden is en de plek nog aanvoelt alsof hij toebehoort aan de mensen die er leven.
Dat is de Côte d'Azur waaraan ik dacht toen deze collectie vorm kreeg. Niet de Côte d'Azur van de krantenkoppen. De onderliggende. De terrassen. De middagen zonder verplichtingen. Die heel bijzondere kwaliteit van lichtheid die Zuid-Frankrijk je geeft als je het toelaat.
Deze collectie begon met de stukken zelf. En daarin herkende ik meteen een richting: het warme bruin van door de zon gebakken gevels in Nice, straatjes die ruiken naar lavendel en zout. Het gedempte groen van bougainville die over oude balkons valt. Het diepe paars van een Rivièra-zonsondergang. Het stille blauw van de Middellandse Zee voordat de wereld ontwaakt. Het waren geen kleuren die ik achter een bureau had gekozen. Het waren kleuren die ik al aanwezig vond, in de stukken, op de manier waarop Zuid-Frankrijk ze draagt — moeiteloos, zonder het aan te kondigen. Vanaf dat moment bleef ik mezelf afvragen: wie moet zij zijn, in dit moment? Wat heeft ze, al is het maar even, zichzelf toegestaan opzij te zetten? De naam kwam als laatste, toen ik de stemming begreep.
Model Leonor Borges draagt de Bisset bikini en model Marta Gatinho draagt het L’Eden badpak
"À La Riviera is geen uitnodiging om ergens naartoe te gaan. Het is een herinnering dat jouw ontsnapping altijd beschikbaar is geweest."
— Sofia Godinho
Voor de shoot wilde ik dat alles aanvoelde als een plek waar ze al een tijdje was. Een vintage radio op tafel. Een analoge camera binnen handbereik. Een paperback open achtergelaten, midden in een gedachte. Voorwerpen uit een langzamere tijd, die toebehoren aan een vrouw die het verschil kent tussen tijd hebben en tijd nemen.
We fotografeerden met twee vrouwen. Omdat dit moment er voor iedereen anders uitziet — en dat hoort ook zo. De een vindt het in de stilte. De ander in de beweging. Beiden volledig aanwezig. Beiden volledig zichzelf.
À La Riviera is geen uitnodiging om ergens naartoe te gaan. Het is een herinnering dat jouw ontsnapping altijd beschikbaar is geweest. In het juiste stuk. In de beslissing om het te dragen. In het moment, hoe kort ook, waarop alles de rest kan wachten.
Je verdient dat moment. Vaker dan je jezelf toestaat.
Met liefde,
Sofia
Brigitte Bikini
Menton badpak
